Saturday, 29 April 2017

Εικόνες Ι.Ν. Αγ. Νικολάου Φαναρίου

Το λαμπερό και φωτεινότατο για αμέτρητους αιώνες Φανάρι, της Βασιλεύουσας Πόλεως, όπου βρίσκεται η σεπτή έδρα του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου, είναι μια ιστορικότατη περιοχή. Σε αυτήν διασώζονται άπειρα στοιχεία της παρουσίας, της ζωής και της προσφοράς του Πολίτικου Ελληνισμού.


Εκεί υπάρχουν μέχρι σήμερα εκκλησίες, σχολεία, οικίες, καταστήματα και πολλά άλλα στοιχεία που δείχνουν το χαρακτηριστικό αποτύπωμα της Ρωμιοσύνης. Ένα τέτοιο ιδιαίτερο ιστορικό στοιχείο είναι και ο Ιερός Ναός του εν Αγίοις Πατρός ημών Νικολάου του εν Μύροις του Θαυματουργού.


Αρχιερατικώς Προϊστάμενος στον εν λόγω Ιερό Ναό είναι ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αλικαρνασσού κ. Αδριανός (κατά κόσμον Νικόλαος Σεργάκης), ένας εξαιρετικά αφοσιωμένος Κληρικός στο Πρωτόθρονο Πατριαρχείο μας, και πολύ γενναιόδωρος άνθρωπος, βγαλμένος κυριολεκτικά από τα σπλάχνα της Μητρός Εκκλησίας.


Τον εν λόγω Ιερό Ναό είχαμε την ευκαιρία να επισκεφθούμε και να θαυμάσουμε κατά την πρόσφατη επίσκεψή μας στην Κωνσταντινούπολη και στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.


Εκεί συναντηθήκαμε και με τον Άξιο Οιακοστρόφο της Οικουμενικής Ορθοδοξίας, την Α.Θ.Π. τον Οικουμενικό Πατριάρχη μας κ.κ. Βαρθολομαίο, και είχαμε την ευκαιρία να λάβουμε την Πατρική ευχή και την Πατριαρχική ευλογία του.


Μεταξύ των άλλων, είχαμε την ωραία ευκαιρία να θαυμάσουμε και τις υπέροχες εικόνες του Ι.Ν. Αγ. Νικολάου, κάποιες από τις οποίες -ειδικά οι φορητές- είναι κυριολεκτικά ανεπανάληπτες και μοναδικές.


Βέβαια η σημασία των βυζαντινών εικόνων μας δεν κρίνεται από την χρηματική τους αξία, ούτε από την καλλιτεχνική τους ομορφιά, όσο από την ιστορικότητα και από το γεγονός ότι γενεές γενεών στέκονται μπροστά τους, τις προσκυνούν και εναποθέτουν σε αυτές τις χαρές, τις λύπες και ό,τι απασχολεί τις ψυχές τους.


Ευχόμεθα ολόψυχα να μας αξιώσει ο Άγιος Θεός να επισκεφθούμε και πάλι προσεχώς τον υπέροχο αυτό Ναό και να μας δοθεί η δυνατότητα να μελετήσουμε περισσότερο και βαθύτερα την ιστορία του.

Friday, 28 April 2017

Πραξαποστόλων η ατέλειωτη συνέχεια…

Οι στερνοί λόγοι του Κυρίου πριν να αναληφθεί εν δόξη… Η κάθοδος και η έκχηση του Αγίου Πνεύματος. Οι πρώτες ομιλίες τους. Τα μάτια τους και οι καρδιές τους,  στραμμένα στον  Ουρανό, στον Αναστάντα και Αναληφθέντα Ιησού τον Εσταυρωμένο, τον Ναζαρηνό. Η κατάνυξη του ακροατηρίου. Οι χιλιάδες βαπτίσεις. Η ζωή των πρώτων Χριστιανών. Η πρώτη Εκκλησία. Ο αποκαταστημένος Πέτρος, ο μετανοημένος Πέτρος, που πλέον με τη σκιά του θεραπεύει, ανασταίνει… Θυμίζει σε όλους τα λόγια του Κυρίου του:   πιστεύων εἰς ἐμὲ τὰ ἔργα  ἐγὼ ποιῶ κἀκεῖνος ποιήσει, καὶ μείζονα τούτων ποιήσει… Θαύματα, σημεία και τέρατα εν τω λαώ! Ο Ματθίας στην θέση του τραγικού και παρανόμου μαθητή. Ο νεανίας Στέφανος πρώτος στη χορεία των μαρτύρων ξεπνέει με το δικό του άφες αυτοίς… Τον εισακούει  ο Κύριος και δεν λογίζει στον Σαύλο την αμαρτία την ανίερη, της σύμπραξης στου λιθοβολισμού την σκοτεινή την ώρα. Την διαλύει εκείνη η εκθαμβωτική λάμψη στης Δαμασκού το πλησίασμα. Λέπια από τα μάτια του πέφτουν, μόλις ο Ανανίας τον ευλογεί… Και έπειτα ξεκινά τον μακρύ του τον δρόμο, τον αγώνα τον καλό, που θα τον οδηγήσει μέχρι και στον τρίτο ουρανό… Φυλακίσεις και  διωγμοί. Περιοδείες και οι πρώτες Αποστολικοί Σύνοδοι. Ο Παύλος στον Άρειο Πάγο! Μιλά για την τριήμερο Ανάσταση του… Αγνώστου Θεού… Πόσο θαυμαστά επαληθεύεται η πρόρρηση του Χριστού μας μόλις συνάντησε τους Έλληνες: ''Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο υιός του ανθρώπου.'' Οἱ μέν ἐχλεύαζον, οἱ δέ εἶπον· ἀκουσόμεθά σου πάλιν περί τούτου.

Ο Διονύσιος όμως ο Αρεοπαγίτης θυμάται τότε την στιγμή του φριχτού Γολγοθά, όταν το σκοτάδι σκέπασε τον κόσμο. Τότε που σημείωσε στα γραφτά του,
 ότι ή κάποιος Θεός πάσχει ή χάνεται το σύμπαν! Καταλαβαίνει πως δεν έπασχε κάποιος Θεός μα ο Θεός! Και γυνή ονόματι Δάμαρις και έτεροι συν αυτοίς κολληθέντες Παύλω επίστευσαν! Ο Παύλος δέσμιος, κατηγορούμενος, απολογούμενος! Ο Παύλος φυλακισμένος επι διετίαν. Ο Παύλος ναυαγός, κηρύσσων την Βασιλείαν του Θεού και διδάσκων τα περί Κυρίου Ιησού Χριστού μετά πάσης παρρησίας!

Οι πράξεις των Αποστόλων! Το αγαπημένο ανάγνωσμα των Ορθοδόξων Χριστιανών μέσα στο Τριώδιο των Ρόδων, στο Χαρμόσυνο Πεντηκοστάρι!

Και εκείνη η υπέροχη λέξη σαν να λάμπει ακόμα περισσότερο μέσα τους! Το ομοθυμαδόν! Με μια καρδιά ύψωναν οι πρώτοι Χριστιανοί την προσευχητική τους φωνή. Τοῦ δέ πλήθους τῶν πιστευσάντων ἦν καρδία καί ψυχή μία, καί οὐδέ εἷς τι τῶν ὑπαρχόντων αὐτῷ ἔλεγεν ἴδιον εἶναι ἀλλ' ἦν αὐτοῖς πάντα κοινά. Ψυχή μία, καρδιά μία! Ενότητα που μας καταπλήσσει, μας παραδειγματίζει, μας οδηγεί! Δείχνει τον δρόμο η αγάπη τους, η ομόνοιά τους, η σύμπνοια, η ελπίδα, το ομοθυμαδόν της πίστεως και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος, ο πλατυσμός της καρδιάς τους που χωρούσε τον κάθε αδελφό, μα πρώτον απ’ όλους τον απρωσοπόληπτο Αναστηθέντα Κύριό μας! Φωτίζει κάθε λέξη της Καινής Διαθήκης! Όλα τα Θεόπνευστα και Θεοδίδακτα βιβλία της! Οι αληθινοί  θησαυροί! Ο μακαριστός Παναγιώτης Τρεμπέλας, αυτός ο τρισευλογημένος αποκρυπτογράφος των Ουρανίων μηνυμάτων, έλεγε πως η Καινή Διαθήκη και τα Ευαγγελικά της ρήματα είναι ένα ανεξάντλητο μεταλλείο Θείας γνώσης και σοφίας, όπου κρύβεται πολύτιμος και ανεκτίμητης αξίας μαργαρίτης, για τον οποίο αξίζει κανείς και να θυσιάσει τα πάντα για να τον αποκτήσει!

Τούτη την πανευφρόσυνη περίοδο της πίστης μας, στην ώρα του Αποστολικού Αναγνώσματος ο πολυκαιρισμένος αυτοσχέδιος  σελιδοδείκτης των ψαλτάδων, σημαδεύει τις Πράξεις των Αποστόλων! Τις Πράξεις που δεν τέλεψαν ποτέ! Τελεία και παύλα δεν έχει μπει στο τέλος τους! Των Αποστόλων το ασίγητο μελίρρυτο στόμα είναι  η Παναγιά μας όπως την χαιρετίζουμε στον υπέροχο ύμνο της! Είμαστε όμως και εμείς, όλοι οι Χριστιανοί που ακολουθούν τον Πέτρο και τον Παύλο στο διάβα των αιώνων οι συνεχιστές τους!  4 Ευαγγέλια, 14 Επιστολές του Αποστόλου των Εθνών, 7 καθολικές, 2 του Πέτρου, 3 του Ιωάννη, 1 του Ιακώβου και μια του Ιούδα, και το προφητικό βιβλίο της Θεοπαράδοτης Φανέρωσης, της συνταρακτικής Αποκάλυψης του ηγαπημένου μαθητή. Όλα αυτά στο τέλος τους έχουν το τελεία και παύλα των Χριστιανικών γραφών, το Αμήν! Αν όχι σε κάποια ελάχιστα, τούτο προκύπτει αβίαστα από το νόημα της κατακλείδας.

Στις Πράξεις των Αποστόλων όμως, το Αμήν δεν αναγράφεται! Ούτε εννοείται!

Δεν έβαλε ο Άγιος συγγραφέας τους Αμήν στο τέλος της τόσο ζωντανής
 και θαυμαστής του αναδρομής. Ίσως συνεπαρμένος από όλες αυτές τις ιερές εξιστορήσεις, να ξαναπήρε νοερώς τον δρόμο προς Εμμαούς, συντροφιά με τον λατρεμένο του Κύριο και να ξεχάστηκε... Ίσως να μην θέλησε να μπει τέλος αφού γνώριζε καλά πως έως της συντελείας του κόσμου τούτου, απειράριθμες  καινούριες σελίδες με αμέτρητους ήρωες –νέους Αποστόλους θα γράφονταν με αναδεμένα τα ομολογιακά δάκρυα με το μαρτυρικό αίμα και το μελάνι! Δίχως σταματημό, τόσες νέες πράξεις, θυσία, αφοβιά, παρρησία, θάρρος, μετάνοια, δύναμη, ψυχή και Χριστός, που και όλος ο κόσμος δεν θα μπορούσε να χωρέσει τις γραφόμενες σελίδες τους!

Κάθε μέρα που ξημερώνει ο καθένας μας οφείλει ως ελάχιστο ανταπόδομα
 στον Πανευεργέτη και Σωτήρα μας, να γράφει μια νέα λέξη, μια νέα σελίδα, ένα νέο κεφάλαιο στον πάντα ανολοκλήρωτο και ατελεύτητο Πραξαπόστολο! Με έναν λόγο, μια προσευχή, μια νουθεσία, με την μυστηριακή κυρίως ζωή και την ανυπόκριτη εν Χριστώ Αγάπη την συγχωρητική. Ως Υιοί της Αναστάσεως, ως μιμητές Εκείνου, ως αενάως επιδιώκοντες τον μόνο σκοπό της πρόσκαιρης τούτης ζήσης: Την Θέωση!

Όποιο πνευματικό, Ορθόδοξο Χριστιανικό βιβλίο κι αν πάρουμε στα χέρια μας, το ευλογημένο Συναξάρι, τους βίους των Αγίων του Θεού, έτσι όπως τους αφηγήθηκαν άνωθεν φωτισμένες γραφίδες, όποια ιστορία από το Γεροντικό, από τους Ασκητές και τους Οσίους της διπλανής μας πόρτας, τους χαρούμενους Σταυροφόρους οδίτες προς την Άνω Πατρίδα, όποια σελίδα κι αν διαβάσουμε από  αυτά τα βιβλία, είναι σαν να διαβάζουμε μια από την ατέλειωτη συνέχεια των Πραξαποστόλων! Και όσο το Αμήν δεν γράφεται, τόσο θα δοξολογούμε την ασύνορη μακροθυμία του Αναστάντος! Και όσο δεν μπαίνει τελεία, θα μπορούμε να ελπίζουμε στο άσωστο έλεός Του!

Νώντας Σκοπετέας

Thursday, 27 April 2017

Κυριακή στο Harrow

Η ερχόμενη Κυριακή θα είναι για την Ελληνορθόδοξη Κοινότητά μας στο Harrow ΒΔ Λονδίνου μια μεγάλη και γεμάτη ημέρα, με πολλές και ενδιαφέρουσες εκκλησιαστικές - λειτουργικές, καθώς και κοινωνικές - πολιτιστικές δραστηριότητες, στις οποίες είναι ευπρόσδεκτοι όλοι.


Θα φιλοξενήσουμε στο Ναό μας τον π. Αστέριο Καραμπατάκη, Θεολόγο - Φιλόλογο, Εφημέριο Ι.Ν. Αγ. Δημητρίου Θεσσαλονίκης, ο οποίος θα τελέσει τη Θεία Λειτουργία και θα κηρύξει το πρωΐ, ενώ το μεσημέρι θα τελέσει Βάπτιση.


Κατόπιν θα έχουμε μια σημαντική ομιλία του Δρος Γεωργίου Τζουγά κατά την Πνευματική Σύναξη του Απριλίου, που οργανώνουν με μεγάλη πάντα επιμέλεια και επιτυχία οι άξιες Κυρίες της Βοηθ. Αδελφότητας της Κοινότητάς μας. Αμέσως μετά θα πραγματοποιηθεί το δεύτερο μάθημα Ποντιακών και Παραδοσιακών Χορών, που οργανώνουν οι Νέοι της Κοινότητας και διδάσκει η Μαρία Ποσνακίδου.

Wednesday, 26 April 2017

Πατριαρχικές ευχές

Αισθανόμαστε ιδιαίτερη εύνοια και περιποίηση, για την εόρτια κάρτα που μόλις λάβαμε από την Α.Θ.Π. τον Οικουμενικό μας Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο.


Ο Παναγιώτατος μας έστειλε τις Πατρικές και Πατριαρχικές ευχές του με την ευκαιρία της Λαμπροφόρου Αναστάσεως του Κυρίου μας και μας εξέφρασε επίσης και τα συγχαρητήριά του για το νέο τεύχος του Κοινοτικού μας περιοδικού «Σπουδάγματα».


Το εξώφυλλο της Πασχαλινής κάρτας του Πατριάρχη του θεοφιλούς Γένους μας είναι μια φωτογραφία του Νίκου Μαγγίνα που δείχνει τη Μονή Παναγίας Παμμακαρίστου, στην Κωνσταντινούπολη, η οποία διετέλεσε έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου μας μεταξύ των ετών 1456-1587!

Tuesday, 25 April 2017

Το νησί των δικαίων

Πριν λίγες ημέρες γύρισα από το νησί μου, όπου πέρασα τις άγιες ημέρες του Πάσχα. Ο εορτασμός του Πάσχα στην Ελλάδα για τους περισσότερους Έλληνες πλέον σημαίνει ταξίδια, επιστροφή στα χωριά τους, αρνί στη σούβλα και τσούγκρισμα αυγών.


Το Πάσχα όμως και η σημασία του, αρχικά τουλάχιστον, συμβόλιζε την ανάσταση των ψυχών, την ανέγερση της ψυχής μετά από μια περίοδο βασάνων και απιστίας. Τουλάχιστον εγώ προσωπικά έτσι το καταλαβαίνω, χωρίς να έχω ιδιαίτερες θεολογικές γνώσεις.

Και έχω την αίσθηση ότι πρέπει να εορτάζουμε αυτήν την μεγάλη στιγμή της Χριστιανοσύνης με αληθινές αναστάσεις ψυχικής γαλήνης και πνευματικής ισορροπίας. Γι’ αυτόν το λόγο αποφάσισα σήμερα να σας διηγηθώ μια ιστορία από το νησί μου, τη Ζάκυνθο. Θα σας την πω σαν παραμύθι, όπως μου αρέσει να διηγούμαι όλα τα ιστορικά γεγονότα.

Το Σεπτέμβριο του 1943 η Ζάκυνθος, όπως και όλη η Ελλάδα, βρισκόταν υπό γερμανική κατοχή. Ο Γερμανός διοικητής του νησιού, ονόματι Μπέρεντς ζήτησε από τον Δήμαρχο Ζακύνθου μια λίστα με τους Εβραίους του νησιού. Εκείνη την εποχή Δήμαρχος του νησιού ήταν ο Λουκάς Καρρέρ, απόγονος μιας από τις παλαιότερες και αριστοκρατικές οικογένειες της Ζακύνθου. Η καταγωγή των Καρρέρ ξεκινούσε από το Βυζάντιο, συγγένευαν με τους Παλαιολόγους και πολλά μέλη της οικογενείας είχαν ανακατευθεί με την πολιτική. Μάλιστα στα ελληνικά το επίθετό πολλές φορές προφερόταν Καρέρης.

Ο Λουκάς Καρρέρ υποψιαζόμενος τα δεινά που θα αντιμετώπιζαν οι Εβραίοι, πήγε και βρήκε τον Μητροπολίτη του νησιού, τον Χρυσόστομο. Συζήτησε μαζί του το θέμα και οι δύο άντρες, κεφαλές του τόπου, αποφάσισαν να δώσουν την πολυπόθητη λίστα στον Γερμανό διοικητή. 275 Εβραίοι ζούσαν στο νησί. Οι δύο άντρες πήγαν και βρήκαν τον Μπέρεντς και του έδωσαν τη λίστα τους που περιείχε δύο ονόματα: τα δικά τους. Ο Γερμανός αξιωματούχος τα έχασε, μην ξέροντας τι να κάνει, έστειλε γράμμα στο Βερολίνο περιμένοντας περαιτέρω διαταγές. Εν τω μεταξύ, όλοι οι κάτοικοι του νησιού, ειδοποιημένοι απο τον δήμαρχο και τον μητροπολίτη, έκρυψαν τους Εβραίους όπως μπορούσαν: σε σταύλους, σε αποθήκες, στα σπίτια τους. Ο Μπέρεντς κάλεσε τον μητροπολίτη για να του δώσει εξηγήσεις και ο Χρυσόστομος είπε πολύ απλά ότι όλοι οι κάτοικοι της Ζακύνθου ήταν υπό την εποπτεία του! 275 ψυχές ζούσαν εκεί, οι Ιουδαίοι ήταν φιλήσυχοι πολίτες στο νησί επί εκατοντάδες χρόνια, φίλοι με τους Χριστιανούς. Με την προτροπή του Καρρέρ και του Χρυσόστομου όλοι οι Ζακυνθινοί έκρυψαν τους Εβραίους.

Τον Οκτώβριο του 1944 ο γερμανικός στρατός εγκατέλειψε το νησί και ο κόσμος μπόρεσε να ανασάνει. Οι 275 Εβραίοι του νησιού επέζησαν του φρικιαστικού πολέμου. Ας σημειωθεί εδώ ότι η Ζάκυνθος είναι το μοναδικό μέρος της Ευρώπης που δεν είχε ούτε μία απώλεια ανθρώπινης ψυχής, ούτε έναν Εβραίο θύμα της ναζιστικής Γερμανίας. Και σε αυτό το κατόρθωμα συνετέλεσαν ο Λουκάς Καρρέρ, ο Χρυσόστομος και όλος ο λαός.

Το 1953 λόγω της καταστροφικής σεισμό-πυρκαγιάς, καταστράφηκε η συναγωγή της Ζακύνθου. Το κράτος του Ισραήλ έστειλε μπουκάλια με εμφιαλωμένο νερό και βοήθεια στους κατοίκους. Το 1978 το κράτος του Ισραήλ τίμησε τον μητροπολίτη Χρυσόστομο και τον δήμαρχο Λουκά Καρρέρ απονέμοντάς τους τον τιμητικό τίτλο: «Ενάρετος των Εθνών». Το 1992 το Ισραήλ στον χώρο που βρισκόταν η Συναγωγή, που καταστράφηκε από τον σεισμό του 1953, ύψωσε δύο ανδριάντες στην μνήμη των δύο αντρών που έσωσαν τόσες ζωές!

Το νησί της Ζακύνθου στο Ισραήλ, αναφέρεται ακόμα και έως τώρα έως: «Νησί των δικαίων». Μοναδικό παράδειγμα σε όλη την μαύρη εποχή του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, η Ζάκυνθος έδωσε τα φώτα σε μια αναγέννηση, σε μια ανάσταση.

Εάν πάτε στη Ζάκυνθο, μπορείτε να δείτε το μνημείο εις μνήμην του Λουκά Καρρέρ και του μητροπολίτη Χρυσόστομου στην οδό Τερτσέτη 44, στον τόπο που στεκόταν κάποτε η παλιά Συναγωγή. Έξω από την εκκλησία του Αγίου Διονυσίου στέκει περήφανη η προτομή του Χρυσόστομου. Ένα μικρό δρομάκι, δίπλα στην Κυρία των Αγγέλων, στα Ρεπάρα, λέγεται Λουκά Καρρέρ. Περπατώντας στο νησί αντικρίζεις τις μνήμες μιας ένδοξης ιστορίας. Μιας πασχαλινής ιστορίας.

Προσπαθώ να μην είμαι τοπικίστρια, αλλά νιώθω περήφανη για τον ηρωϊκό Δήμαρχο, για τον ηρωϊκό Μητροπολίτη, για όλους τους μικρούς και μεγάλους κατοίκους του νησιού που έσωσαν ζωές. Αυτή η ιστορία πρέπει να γίνει γνωστή στους Έλληνες. Λυπάμαι που το λέω, αλλά είναι πασίγνωστη μόνο στους Ισραηλίτες. Όπως και αν έχει, είναι μια πασχαλινή ιστορία. Και χαίρομαι αφάναστα που την μοιράζομαι μαζί σας.

Εύη Ρούτουλα

Monday, 24 April 2017

Μέ τό καράβι ν᾿ ἀργεῖ....

(Μαθητικά βιώματα καί καταθέσεις γιά τήν Κυριακή τοῦ Θωμᾶ)

Μπορεῖ νά πέρασαν κοντά πέντε δεκαετίες, μισός αἰώνας, δηλαδή, ἴσως καί παραπάνω, ὅμως χλωρές ἀπομένουν στή μνήμη ἐκεῖνες οἱ, δύσκολες, ὄντως, ὧρες τῆς ἀναχώρησης τό ἀπόγευμα τῆς Κυριακῆς τοῦ Θωμᾶ, γιά τό Βόλο, γιά τό Γυμνάσιο, πού φοιτούσαμε τότε... Κι ἴσως σήμερα νά μή λένε τίποτε στά νέα τά παιδιά αὐτά τά ἐφηβικά βιώματα καί ἡ νοσταλγία πού τά περιβάλλει, ὅμως ἄν σταθεῖ κάποιος καί τά ἐξετάσει στοργικά καί ὑπεύθυνα, τότε θά καταλάβει, γιατί ἐκεῖνος ὁ κατήφορος ἀπό τό χωριό μας στό Λουτράκι ἦταν μιά κάθοδος διόλου εὐχάριστη καί εὐεργετική στίς ψυχές μας. Στίς ψυχές μας πού διατηροῦσαν ἀκόμα ψήγματα εὐαισθησίας, προσήλωσης στό «οἰκίας περιβάλλον» (Κ.Π. Καβάφης), στό σπίτι μας... Ὅμως ἡ ζωή τοῦ καθενός μας εἶναι ἀναπότρεπτα διανθισμένη μέ ποκίλα βιώματα, κάποια ἀπό τά ὁποῖα εἶναι τόσο ἀκριβά καί ραντισμένα μέ τῆς εὐαισθησίας τά ἀρώματα. Ὅπως ἐκεῖνα τῆς ἀναχώρησης ἀπό τό νησί τήν  Κυριακή τοῦ Θωμᾶ, ὅπως προαναφέρθηκε.

Ἀφοῦ, λοιπόν, περνοῦσε ἡ Μ. Ἑβδομάδα μέ ὅλο της τό μεγαλεῖο καί τήν κατάνυξη, ἔφτανε κι ἡ ἑβδομάδα τῆς Διακαινησίμου μέ κατάληξη τήν Κυριακή τοῦ Θωμᾶ. Κι ἦταν ἡ ἡμέρα αὐτή ἡ στερνή μας στό χωριό πού εὐωδίαζε ἄνοιξη καί Πασχαλιά. Γιατί ἀπό τήν ἑπομένη ἔπρεπε νά ἐπιστρέψουμε στά μαθητικά μας τά θρανία καί στήν ἀναμονή τῆς ἡμέρας πού θά ἐπιστρέφαμε καί πάλι στό χωριό.

Τό καράβι συνήθως περνοῦσε ἀπό τό Λουτράκι τό ἀπόγευμα, ὁπότε γύρω στό μεσημέρι ἀναχωρούσαμε ἀπό τό χωριό, παλιότερα μέ τά πόδια, ἀπό τό παλιό τό καλτερίμι κι ἀργότερα ἀπό τόν Ἐλιώνα μέ τό λεωφορεῖο.

Ἀλήθεια, μέ πόση ὀδύνη ἀφήναμε τότε τά σπίτια μας ἀποχαιρετώντας τούς δικούς μας... Κι ὅταν πάλι φτάναμε στό Λουτράκι, μέ πόση νοσταλγία κοιτάζαμε τά λευκά σπιτάκια τοῦ χωριοῦ πού χύνονταν ἀπέναντί μας, στήν ὁλοπράσινη πλαγιά, σάν μιά χοῦφτα βότσαλα!!! Τί στιγμές κι ἐκεῖνες... Μέ συντροφιά τή γεύση τῆς πασχαλινῆς τῆς κουλούρας στό στόμα καί τοῦ μαγιάτικου τοῦ τριανταφύλλου τήν εὐωδιά στήν τσέπη τοῦ σακκακιοῦ... Κι ἡ σκέψη νά σεργιανᾶ στά σοκκάκια τοῦ χωριοῦ, νά στέκει προσμονάριος στό χωνεμένο μισοσκόταδο τῆς παλιάς μας ἐκκλησιᾶς, νά παραστέκει στό λιτό τραπέζι τό γιορτινό...

Κάποτε ὅμως συνέβαινε ν᾿ ἀργεῖ νά ἔλθει τό καράβι... Κι αὐτή ἡ καθυστέρηση ἦταν, στ᾿ ἀλήθεια, τόσο λυτρωτική, τόσο φορτισμένη μέ συγκίνηση. Τότε... Στά τρυφερά τά χρόνια δηλαδή...

π. Κ.Ν. Καλλιανός
Σάββατο τῆς Διακαινησίμου 2017

Sunday, 23 April 2017

Χριστός και θεραπευτές

Η δύναμη του Σταυρού και της Αναστάσεως
και η ιαματική προσπάθεια του  θεραπευτή


Ο Ιησούς Χριστός σταυρώθηκε επειδή ο κόσμος δεν δέχθηκε την αγάπη του. Ήρθε για να θεραπεύσει τον κόσμο, αλλά, ενώ οι άνθρωποι τον αναγνώρισαν ως θαυματουργό, οι περισσότεροι ήθελαν την ίαση και το θαύμα χωρίς να συνδεθούν μαζί του προσωπικά. Παρ’ όλα αυτά, για να σωθεί ο κόσμος, σήκωσε ως Θεάνθρωπος όλες τις αμαρτίες του κόσμου (την απόρριψη, την ειρωνεία και το μίσος) στους ώμους του˙γεύθηκε τον θάνατο και αναστήθηκε για να δείξει στον κόσμο έναν άλλο τρόπο ζωής διά της φιλανθρωπίας του. Η δύναμη του Χριστού, του Μεγάλου Ιατρού, βρίσκεται στη σταυρική του αγάπη. Αλλά ο Χριστός, στην ταπείνωσή του, πάντα αρνήθηκε να δείξει τη δική του την δύναμη, αναγνωρίζοντας τον Θεό Πατέρα ως τον μόνο ισχυρό.

Αν συγκρίνουμε τον σημερινό θεραπευτή με τον Χριστό, ο θεραπευτής μοιάζει  με έναν απλό «νάνο» που ρίχνεται στον αγώνα της ζωής και του θανάτου, της ασθένειας και της υγείας. Στον αγώνα αυτό νοιώθει πολλές φορές ότι παλεύει χωρίς νόημα και αποτέλεσμα, αφού δεν έχει την απαραίτητη πίστη και αγάπη να αντιμετωπίσει τη ζωή και τον θάνατο.

Ακόμη, αναφορικά με τη  θεραπευτική του προσπάθεια, απογοητεύεται, επειδή λησμονεί ότι ο μόνος τρόπος που μπορεί να συνεισφέρει δημιουργικά στη θεραπεία του ασθενούς είναι να κατανοήσει, με ταπεινοφροσύνη, ότι δεν αρκούν μόνο ο θεωρητικός εξοπλισμός και οι ιατρικές γνώσεις που κατέχει και οι τεχνικές μέθοδοι που χρησιμοποιεί. Αυτό που είναι απαραίτητο είναι να μπορέσει πρωτίστως να ενεργοποιήσει στον άρρωστο τη θέληση να ιαθεί και να δεχθεί τη θεραπεία που έχει να του προσφέρει. Χωρίς αυτό, δεν μπορεί να καταφέρει τίποτε. Για να ενεργοποιήσει αυτόν τον θεμελιώδη παράγοντα της ίασης, πρέπει πρώτα να καλλιεργήσει μια σχέση εμπιστοσύνης με τον άρρωστο και να τον σεβασθεί ως πρόσωπο, με ό,τι κάτι τέτοιο συνεπάγεται.   Συνάμα, πρέπει να διαφυλάξει και στη δική του καρδιά την υπαρξιακή πιθανότητα της ασθένειας και να έχει μνήμη θανάτου. Με αυτόν τον τρόπο, θα καλλιεργήσει μέσα του την αγάπη για τον άρρωστο, κάτι που είναι αναγκαίο για τη θεραπεία του.     

Στην προσπάθειά του να θεραπεύσει τον άρρωστο ο θεραπευτής, το μόνο σίγουρο είναι ότι  θα ήταν αναποτελεσματικό να προσπαθήσει να επιβάλει τον εαυτό του ως έναν πανίσχυρο και απόλυτο θεραπευτή. Μια τέτοια συμπεριφορά θα ήταν προσβολή στη θεραπευτική του ιδιότητα.  Από την άλλη πλευρά, θα ήταν εξίσου αρνητικό αν ο θεραπευτής προέβαλλε όλον τον ασθενή εαυτό του ως πρότυπο συμπόνιας και παρηγοριάς. Αντίθετα, ο θεραπευτής χρειάζεται να ομοιάσει στον σταυρωμένο Θεάνθρωπο, που αναστήθηκε «εν δόξη» και έδωσε ζωή στον κόσμο. Χρειάζεται να εγκολπωθεί και να βιώσει τους δύο πόλους της ανθρώπινης ύπαρξης, την υγεία και την ασθένεια, που συνυπάρχουν με τη χαρά και τη λύπη,  στηριζόμενος πάντοτε στην ελπίδα και τη δύναμη που δίνει ο Θεάνθρωπος, ως Αρχέτυπο της ζωής και της αναστάσεως. Με τον τρόπο αυτό, ο θεραπευτής θα γίνει κήρυκας της Αυτού φιλανθρωπίας.   

Πρωτοπρ. Σταύρος Κοφινάς