Monday, 22 August 2016

Ὁ παπᾶς καί ὁ ...παρᾶς

(Προσεγγίζοντας τό θέμα μέσα ἀπό ποιμαντική ἐμπειρία σαράντα περίπου χρόνων)

Ὁ λαός λέει, συνειδητά ἤ ἀσυνείδητα: «Τοῦ παπᾶ τό πετραχείλι εἶναι βρύση κι ὅλο χύνει». Ἐδῶ ἐννοεῖται ὅτι τό πετραχείλι εἶναι ἀέναος πηγή χρήματος -κάτι σάν μικρό νομισματοκοπεῖο- κι ὄχι μέσον Ἁγιοπνευματικῆς  Χάριτος. Καί προσθέτει: «Οἰ τοῦ βίου ναυαγοί τοῦ Κυρίου λειτουργοί», γιατί ξέρουν πώς ὁ παπᾶς εἶναι ἀπό τούς «τυχερούς» αὐτοῦ τοῦ κόσμου,  πού μπορεῖ κάλλιστα νά τά καταφέρει ἐνδυόμενος τό ράσο. Φυσικά ὑπάρχει κι ἡ παροιμιώδης ρήση, «Καί παπᾶς νά γίνεις, Γιάννη, ἔτσι τἄφερε ἡ κατάρα», ἀλλ᾿ αὐτό δὲν ἀναιρεῖ τά προηγούμενα. Γιατί ἠ ἱερωσύνη εἶναι πρωτίστως μιά ἱδιότυπη «κατάρα»: «Ἐπικατάρατος πᾶς ὁ κρεμάμενος ἐπί ξύλου» (Γαλ. 3, 13). Κι ὕστερα, μήν τό ξεχνᾶμε, «ἀποσυνάγωγος» εἶναι πάντα ὁ καλός καί ἔντιμος κληρικός.


Ἄν, λοιπόν, οἱ δύο λαϊκές ρήσεις («Οἰ τοῦ βίου ναυαγοί κ.λ.π. ἡ μιά καί ἡ ἄλλη «Καὶ παπᾶς νά γίνεις κ.λ.π.») ἔχουν πάλιν καί πολλάκις διαψευστεῖ -τά παραδείγματα πλῆθος κι οἱ ἐξαιρέσεις ἐλάχιστες- ἡ πρώτη («Τοῦ παπᾶ τό πετραχείλι... κ.λ.π.») ἀκόμα καλά κρατεῖ. Γιατί θεωρεῖται μέγας προνομιοῦχος ὁ παπᾶς, ἐπειδή κερδίζει πολλά ἀπό τά λεγόμενα τυχηρά -ἀλήθεια, τό πάλαι ποτέ «φιλότιμον», τό φίλεμα δηλαδή, πώς μετατράπηκε σέ τυχερό; Γιατί ξέρω τά τυχερά παιχνίδια, ὅμως τί δουλειά ἔχουν αὐτά στόν ἐκκλησιαστικό χῶρο; Ἀπό ποῦ τυχερά; 

Ἐν πάσει περιπτώσει. Ἐλεύθερος εἶναι ὁ καθένας νά λέει ὅ,τι καταλαβαίνει, ὅμως τό σωστό εἶναι νά μιλᾶμε σοβαρά κι ὑπεύθυνα. Ἀλλιῶς συκοφαντοῦμε ἤ προσπαθοῦμε ν’ ἀμαυρώσουμε τήν εἰκόνα πού μέ τόσους κόπους καί μαρτυρικό δρόμο προσπαθεῖ νά στήσει ὁ κάθε ἔντιμος κληρικός. Γιατί ἄν ἡ ἐξαίρεση τοῦ κανόνα γίνεται ἀφορμή ὥστε κοντά στά ξερά νά καοῦν καί τά χλωρά, τότε κάτι δέν πάει καλά. Κι αὐτό χρειάζεται νά ἐρευνηθεῖ.

Ἀλήθεια, γιά νά μιλήσουμε πιό ἀνοιχτά τώρα, ποιά εἶναι ἡ σχέση τοῦ παπᾶ μέ τόν παρά; Εἶναι, δηλαδή, ἀληθινό αὐτό πού κατά κόρον διαδίδεται ὅτι τάχα ὁ παπᾶς ἀσχολεῖται πρωτίστως μέ τό πενταροκυνηγητό; Προσωπικά δέν ἀμφισβητῶ πώς ὑπάρχουν πάντα καί κάποιοι -ἐλάχιστοι, πιστεύω- μέσα στόν κλῆρο πού θ᾿ ἀσχολοῦνται μόνο μέ τή σύναξη πλούτου. Κι ἴσως παλαιότερα, ὅταν τά πράγματα ἦταν διαφορετικά ἀπό σήμερα, κοίταζαν ἐκεῖνοι οἱ ἁπλοί παπάδες νά μαζέψουν πέντε δεκάρες, ὄχι γιά νά ἀσωτέψουν -εἶναι σπάνιο, ἕως ἀνύπαρκτο, τό φαινόμενο τοῦ πλουτισμοῦ σ᾿ ἐκείνους- ἀλλά γιά νά κάμουν τίποτε προικιά στά κορίτσια τους ἤ καί νά ζήσουν. Ὅσο γίνεται ἀξιοπρεπῶς καί ἐντίμως. Δίχως ζητεία ἤ μέ πονηρές μεθόδους ὑποκλοπή τῶν οἰκονομιῶν τῶν ἄλλων, ἀλλά ἀναπαυόμενοι στά ὅσα θά ἔχουν εὐλογία νά λάβουν. Κι ἐδῶ ἔρχεται, γιά μιάν ἄλλη φορά ὁ Παπαδιαμάντης νά μᾶς τό ἐπικυρώσει:

«Ἐν τούτοις παπα-Θοδωρς οκοθεν τ επεν (τού συνεφημερίου του) τι τό κ τς νορίας μερίδιόν του ερίσκετο ν τ οκί ατο, το παπα-Θοδωρ. κρινε καλόν, επε, νά μετακομίσ διά τς ξωθύρας το γ. βήματος οκαδε καί τά δύο μερίδια, διά νά μή βλέπουν τινές τν γαν πιπολαίων καί γλωσσαλγσιν τι ο ερες χουν δθεν πολλά εσοδήματα. κόσμος ξιππάζεται, επεν, μα μς δ μιά καλή μέρα νά πάρουμε τίποτε λειτουργιές, καί δέν συλλογίζεται πόσες βδομάδες καί μνες παρέρχονται γονοι!» (Ἀπό τό διήγημα, Ἐξοχική Λαμπρή). Κι ἄδικο, νομίζω, πώς δέν ἔχει.

π. Κ.Ν. Καλλιανός
(Πρόδρομη νακοίνωση)

Sunday, 21 August 2016

Κυριακή Θ΄ Ματθαίου

Δοκιμασίες της ζωής και εμπιστοσύνη στον Ιησού

Στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, το οποίο λαμβάνουμε από το Ευαγγέλιο του Ματθαίου, παρακολουθούμε μια πολύ ενδιαφέρουσα επικοινωνία του Κυρίου με τους μαθητές Του. Ο ιερός Ευαγγελιστής μας περιγράφει, με αρκετά ρεαλιστικό τρόπο, μια έντονη και γεμάτη άγχος και αγωνία εμπειρία την οποία βίωσαν οι μαθητές, οι οποίοι βρέθηκαν μόνοι τους μέσα στη φουρτουνιασμένη θάλασσα. Ο Ιησούς δεν ήταν μαζί τους, κι αυτό επέτεινε την ανησυχία και τον τρόμο τους. Προφανώς η θάλασσα έχει τον συμβολισμό της ίδιας της ζωής, στα πελώρια κύματα της οποίας πολλές φορές παλεύει και ταλαιπωρείται ο άνθρωπος, αισθανόμενος τη μικρότητα και την αδυναμία του.


Κι ενώ οι μαθητές έχουν φθάσει σε απόγνωση, ξάφνου φανερώνεται ο Ιησούς, περπατώντας πάνω στη θάλασσα. Αξίζει να αναφέρουμε πως ο Κύριος φθάνει την «τετάρτῃ φυλακῇ τῆς νυκτός», η οποία είναι μεταξύ 3.00 - 6.00 το πρωΐ, ώρες που θεωρούνται ως οι πλέον σκοτεινές πριν από την ανατολή του ήλιου. Το γεγονός ότι ο Ιησούς περπατεί πάνω στα κύματα αποδεικνύει ακριβώς ότι κυριαρχεί όχι μόνο πάνω στα στοιχεία της φύσης και του περιβάλλοντος, αλλά τοποθετείται ως νικητής πάνω από τα προβλήματα, τις δυστυχίες, και τις παντός είδους δοκιμασίες που ταλανίζουν την ανθρωπότητα. «Ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ θλῖψιν ἕξετε· ἀλλά θαρσεῖτε, ἐγώ νενίκηκα τόν κόσμον»!

Στην αρχή, κι ευρισκόμενοι σε μεγάλη ταραχή οι μαθητές, δεν αναγνώρισαν τον Διδάσκαλό τους. Και δεν τον αναγνώρισαν κατ’ αρχάς γιατί η έντονη δοκιμασία και ο φόβος τους είχε κουράσει ιδιαίτερα, κι επίσης γιατί δεν τον περίμεναν να έλθει με τον τρόπο που Εκείνος επέλεξε να παρουσιασθεί. Όταν όμως ο Χριστός τους απηύθυνε τον λόγο και τους είπε «Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μή φοβεῖσθε», αυτοί άρχισαν να αισθάνονται άμεσα ηρεμία και γαλήνη. Και τότε ο Πέτρος αναθάρρυσε και -με τη σύμφωνη γνώμη του Κυρίου του- άρχισε να περπατεί κι εκείνος πάνω στα κύματα κατευθυνόμενος προς Αυτόν.

Περπάτησε λοιπόν ο Πέτρος πάνω στα ύδατα, στην αγαπημένη του θάλασσα. Άφησε το δοκιμαζόμενο πλοιάριο και κατευθύνθηκε με τόλμη προς τον Κύριο. Αυτή είναι συνήθως η στάση που ακολουθούμε εμείς οι χριστιανοί. Οι δοκιμασίες της ζωής μας οδηγούν προς τον Κύριο, ο οποίος μας αναμένει με αγάπη για να μας απαλύνει τον πόνο, να μας προσφέρει καταφύγιο, να μας ανακουφίσει από τα βάσανα και τους σωματικούς και ψυχικούς πόνους της επίγειας βιοτής.

Στη συνέχεια της σημερινής ιστορίας παρατηρούμε τον Πέτρο να κυριεύεται από φόβο και ολιγοπιστία, που παραλίγο να του στοιχίσουν την ίδια του τη ζωή, αν δεν του άπλωνε το χέρι Του ο Ιησούς. Εκείνο βέβαια που πρέπει να υπογραμμισθεί με έμφαση είναι πως όταν κατευθυνόμαστε προς τον Κύριο θα πρέπει οπωσδήποτε να είμαστε τολμηροί και άφοβοι, με ακλόνητη και αταλάντευτη πίστη. Είναι δε σαφές πως πίστη στο Θεό σημαίνει απόλυτη εμπιστοσύνη στη χάρη, στη δύναμη και στην ευεργετική Του ευλογία και φροντίδα προς εμάς.

«Καί ἐμβάντων αὐτῶν εἰς τό πλοῖον ἐκόπασεν ὁ ἄνεμος». Όταν ο Ιησούς και ο Πέτρος ανέβηκαν στο πλοιάριο σταμάτησε η καταιγίδα. Κι αυτό φυσικά αφορά τον καθένα από εμάς προσωπικά, αφού όταν ο Κύριος ταξιδεύει μαζί μας στο διάβα της ζωής οι άνεμοι του φόβου διαλύονται και μας συνοδεύουν η ειρήνη και το άμετρο έλεός Του.

Αμήν.

Πρωτοπρ. Αναστάσιος Δ. Σαλαπάτας

Saturday, 20 August 2016

Πρόσκληση

Mια ωραία πρόσκληση με αρκετό αλλά και ευγενικό χιούμορ, απευθύνει προς περαστικούς μια ταμπέλα έξω από έναν ετερόδοξο δυτικο-χριστιανικό Ναό.


Η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος έχει ανάγκη την παρουσία του Θεού και επιθυμεί την πνευματική σχέση μαζί του, αλλά φυσικά χρειάζεται να υπάρχει και μια πρωτότυπη δυναμική προσέλκυσης.

Friday, 19 August 2016

Λίμνη Μελισσάνη

Mια από τις ωραιότερες λίμνες της ευλογημένης Πατρίδας μας είναι και το λεγόμενο Λιμνοσπήλαιο της Μελισσάνης, ένα μοναδικό γεωλογικό φαινόμενο, το οποίο βρίσκεται σε μικρή απόσταση από την ωραία κωμόπολη της Σάμης, στην Κεφαλονιά.



Το εν λόγω σπήλαιο, το οποίο προφανώς δημιουργήθηκε από πτώση ενός τμήματος της οροφής, ανακαλύφθηκε από τον Γιάννη Πετρόχειλο το 1951. Το σπήλαιο είναι επισκέψιμο και μπαίνει κανείς σε αυτό μέσω μιας τεχνητής εισόδου με σκαλοπάτια, η οποία οδηγεί στη λίμνη, που βρίσκεται 20 μ. κάτω από την επιφάνεια του εδάφους.



Οι επισκέπτες μπορούν να κάνουν βαρκάδα στη λίμνη. Ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες μπορούν να γευθούν την ομορφιά του άγριου τοπίου. Αξίζει να σημειωθεί πως σταλακτίτες ηλικίας 20.000 χρόνων, με περίεργα σχήματα, στολίζουν το μεγαλύτερο τμήμα του σπηλαίου.



Όταν ο καιρός είναι ηλιόλουστος μπορεί κανείς να απολαύσει τις ωραιότερες τυρκουάζ αποχρώσεις που δημιουργούνται στο νερό, από το φως που εισέρχεται στο σπήλαιο μέσω της ξεσκέπαστης οροφής.


Η αρχαιολογική έρευνα έδειξε πως μέσα στο σπήλαιο λατρευόταν κατά την αρχαιότητα ο θεός Πάνας και οι Νύμφες. Για το λόγο αυτό το σπήλαιο Μελισσάνη ονομάζεται και Σπήλαιο των Νυμφών.

Thursday, 18 August 2016

Αρχιτεκτονική κήπων

Τα Βασιλικά Ταχυδρομεία της Μεγ. Βρετανίας κυκλοφόρησαν οκτώ νέα γραμματόσημα, με γενικό θέμα την αρχιτεκτονική κήπων και με τιμώμενο πρόσωπο τον Lancelot ‘Capability’ Brown, με την ευκαιρία της επετείου 300 ετών από τη γέννησή του.


Ο Brown ήταν ένας διακεκριμένος αρχιτέκτονας κήπων, ο οποίος σχεδίασε περισσότερα από 170 πάρκα και κήπους, κυριολεκτικά αλλάζοντας την εικόνα των περιοχών στις οποίες εργάσθηκε.


Τα γραμματόσημα παρουσιάζουν σύγχρονες φωτογραφίες με τους κήπους παλατιών, κάστρων και πάρκων, που αποτελούν τα χαρακτηριστικότερα δείγματα της πολύτιμης εργασίας του Brown.

Wednesday, 17 August 2016

Το πρώτο τζαμί στην ελεύθερη Αθήνα

Μετά από 183 χρόνια ελεύθερου βίου θα λειτουργήσει στην Αθήνα τζαμί, με βάση την πρόσφατη απόφαση της Βουλής. Η Αθήνα επισήμως απελευθερώθηκε στις 31 Μαρτίου του 1833. Σε εφαρμογή της απόφασης του Πρωτοκόλλου του Λονδίνου ο βαυαρός υπολοχαγός Χριστόφορος Νέζερ (παππούς του μεγάλου μας ηθοποιού, ο οποίος έφερε το όνομα και το επώνυμο του παππού του), επικεφαλής αγήματος έφτασε στον Ελαιώνα, θαύμασε την κοντά ευρισκόμενη Ακρόπολη και ανέμενε να του παραδοθεί η πόλη από τον οθωμανό φρούραρχο. Αυτός όμως είχε ήδη αποχωρήσει, μαζί με τους οθωμανούς κατοίκους της...


Τότε για πρώτη φορά κτύπησε η καμπάνα του Αγίου Νικολάου Ραγκαβά, στην Πλάκα. Φυλασσόταν σε κρύπτη, αφού δεν επιτρεπόταν το κτύπημά της. Στους αιώνες της σκλαβιάς μόνο ο μουεζίνης ακουγόταν...  Στην ελεύθερη Αθήνα έκτοτε δεν υπήρχε σε λειτουργία τζαμί...

Να κατασκευασθεί τζαμί στην Αθήνα ήταν παλαιά επιδίωξη των μουσουλμανικών κρατών. Μεταξύ αυτών η πολύ επιθετική στην εξάπλωση του ισλαμισμού Σαουδική Αραβία και η πάντοτε με επεκτατικές βλέψεις γειτονική Τουρκία. Έως τη δεκαετία του 1990 η Ελλάδα ανεχόταν ο τελευταίος όροφος κεντρικού ξενοδοχείου να έχει μετατραπεί σε τζαμί, προς χρήση των μελών των διπλωματικών αποστολών των μουσουλμανικών χωρών.

Κατά τη δεκαετία του 1990 περνούν παράνομα στην Ελλάδα μουσουλμάνοι οικονομικοί μετανάστες από Πακιστάν, Αίγυπτο, Μπαγκλαντές. Η Τουρκία ευνοεί τη μετανάστευση τους και η χώρα μας δεν έχει την οργάνωση για να αντιμετωπίσει το ρεύμα. Τότε, επί κυβερνήσεων Σημίτη, προωθείται η άποψη ότι η χώρα μας κατέστη «πολυπολιτισμική». Η ιδεολοψία υποστηρίζεται από τους «εκσυγχονιστές» και τους «νεοκομμουνιστές». Τότε από τη Σαουδική Αραβία γίνεται ανεπιτυχής απόπειρα να κτιστεί μεγάλο ισλαμικό κέντρο σε κτήμα 40 στρεμμάτων στην Παιανία, δίπλα στο διεθνές αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος».

Από την Τουρκία γίνεται άλλη ανεπιτυχής προσπάθεια να λειτουργήσουν στην Αθήνα το Φετιχιέ τζαμί (Το τζαμί του πορθητή) και αυτό του Τζισδαράκη, που βρίσκονται στην πλατεία Μοναστηρακίου. Προφανώς για να θυμίζει στους γκιαούρηδες  Έλληνες, ότι ήσαν κάποτε ραγιάδες στους προγόνους του Προέδρου Ερντογκάν. Σημειώνεται ότι το «μοναστηράκι» της Παναγίας της Αθηνιώτισσας είναι σκαλοπάτια κάτω από την επιφάνεια του εδάφους, ενώ τα δύο τζαμιά υπερυψωμένα, για να δείχνουν την υπεροχή του Οθωμανού δυνάστη επί του γκιαούρη Έλληνα.

Οι πιέσεις για το τζαμί αυξήθηκαν μαζί με το χρέος... Έγιναν αφόρητες. Τώρα οι μουσουλμάνοι αποκτούν το τζαμί τους στον Ελαιώνα, κοντά στην Ακρόπολη. Στην αρχαιότητα ήταν τόπος ιερός των Αθηναίων, εκεί ήταν και η ελιά του Πλάτωνα. Στους μεσαιωνικούς χρόνους η περιοχή ήταν γεμάτη από Ορθόδοξους Χριστιανικούς Ναούς... Με την απελευθέρωση από τους Τούρκους  αναπτύχθηκε, αλλά η χωρίς μελέτη εγκατάσταση εργοστασίων και άλλων παραγωγικών μονάδων υποβάθμισε την περιοχή... 190 χρόνια από τότε που ο Κιουταχής έκαψε 150.000 ελαιόδενδρα, κατά την πολιορκία των Αθηνών, ο Ελαιώνας, πάλιν, εάλω...

Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Tuesday, 16 August 2016

Ανηφορικός δρόμος

Στη ζωή του ανθρώπου παρουσιάζονται πολλοί δρόμοι, σε σημείο μάλιστα που δύσκολα μπορεί να διαλέξει και όταν βέβαια δεν έχει χαράξει κάποιο πρόγραμμα στο διάβα του.


Ανάλογα με το διάβα θα πρέπει να είναι και το είδος του δρόμου, εύκολο ή δύσκολο.

Είναι στην αρχή εύκολος ο δρόμος της ζωής, όταν είναι γεμάτος από παρανομίες υλικές και ηθικές, μέχρι να παρουσιαστεί ο πέλεκυς της δικαιοσύνης για να τον σταματήσει από το κατρακύλισμα της ζωής.  Αυτό όσον αφορά παρανομίες ποινικού μητρώου.

Τί γίνεται όμως με παρανομίες ηθικού περιεχομένου. Η πολιτεία δεν είναι σε θέση να δικάσει. Ο μόνος δικαστής εναπόκειται στη συνείδηση του παρανομούντος. Η δε συνείδηση είναι ο μεγάλος ελεγκτής  που δεν αφήνει  ήσυχο τον άνθρωπο, σε σημείο που να χάνει και αυτό τον ύπνο του.

Γίνεται πολύ δύσκολος ο δρόμος σπαρμένος από αγκάθια προερχόμενα από τον ίδιο τον άνθρωπο, ή και από τους γύρω του. Όλοι οι άνθρωποι τον δύσκολο δρόμο κουβαλάμε μέσα μας με την συμπεριφορά μας  περιμένοντας την τελειότητα του διπλανού μας, την στιγμή που η δική μας ατέλεια βοά, ξεχνώντας ότι τέλειος είναι μόνο ο ΘΕΟΣ, ο οποίος είπε στους κριτές  της παρανομίας «ὁ ναμάρτητος πρτος τόν λίθον βαλέτω».

Μία μόνο κατά κόσμο υπήρξε τέλεια, γι αυτό η πρόνοια του Θεού την εξέλεξε για να γίνει ο πραγματικός δρόμος της σωτηρίας του ανεμόσβουρου ανθρώπου που είναι γεμάτος αστάθεια. Είναι αυτή η ΠΑΝΑΓΙΑ μας, την εορτή της οποίας μόλις χθες τιμήσαμε, την 15η  Αυγούστου.

ΧΡΟΝΙΑ  ΠΟΛΛΑ

Με πολλή αγάπη

Νικόλαος Πούλιος
Ομότιμος Αρχιγραμματέας Ι.Α. Θυατείρων & Μ.Β.